Als kleine jongen groeide ik op met de duivensport.
Mijn hele familie (Hiemstra) was en is nog steeds besmet met “het duivenmelkervirus”.

Toen ik 15 jaar oud was, en er een einde kwam aan mijn glanzende voetbalcarriere (niet dus), ging ik mij wat meer verdiepen in de duivensport.
Mijn vader(Hiekus Hiemstra) vloog in de zeventiger jaren samen met zijn broer(Willem Hiemstra) en behoorden tot de top van Friesland onder de naam “Gebroeders Hiemstra”.
Toen ik mij bij hen aansloot, werd het “Gebroeders Hiemstra en Zn”.
Nadat mijn oom voor zichzelf begon, ben ik samen met mijn vader verder gegaan.
We vlogen zeer goed, en hebben zelfs nog een nieuwe koelkast gewonnen op marbehan -> Het Noordelijke Derbyconcours van de drie Noordelijke provincies.

In de negentiger jaren, ben ik samen met mijn broer (Siepie Hiemstra) in combinatie verder gegaan.
Ook dit ging prima....
Nadat ik in 2002 met mijn gezin naar een nieuwe zelfgebouwde woning in Zwaagwesteinde verhuisde, bleef ik nog tot 2005 in combinatie vliegen.

Omdat ik op mijn nieuwe stekje over een grote tuin beschikte en mijn vrouw het op prijs stelde dat ik wat vaker thuis was, heb ik een nieuw hok gebouwd en ben zelfstandig gaan vliegen.
Jammer genoeg werd mijn vrouw vlak hierna ernstig ziek, en ze heeft het niet meer mogen beleven om samen met mij op de duiven te wachten tijdens de eerste vlucht.

Op dat moment stortte mijn wereld in en de duivensport telde even niet meer mee.
Toch heeft de verzorging ed. van mijn duiven , mij door deze moeilijke tijd heen geholpen.

Na ongeveer een jaar, ontmoette ik mijn huidige partner, en de zon ging voor mij weer schijnen.
Vanaf de eerste dag, hielp ze mij met “mijn gekke hobby”en ook zij was snel besmet met “het duivenvirus”.
Zij verzorgd de duiven nu geheel zelfstandig en de prestaties zijn met sprongen vooruit gegaan.

Ik was een totale leek in de duivensport.
Oke had wel van duivenmelkers gehoord en mijn achterbuurman had duiven, maar “that’s it”.
Vond het altijd maar vervelend , dat we zaterdags niet op het pleintje achter mijn huis mochten spelen, omdat zijn duiven dan thuis kwamen van de vlucht.

Tijdens mijn huwelijk, werd ik trotse moeder van twee kinderen.
Sporten vond ik voor hen zeer belangrijk, mede omdat ikzelf daar vroeger de mogelijkheid niet voor had gehad.
We zaten met z'n drieen op wedstrijdzwemmen, en later kwam daar voor mijn zoon de judosport nog bij.
Drie maal in de week training, en elk weekend wedstrijden, en ik ging altijd mee.

Hij beheerste dit zo goed, dat hij veel nationale en internationale prijzen in de wacht sleepte, met als hoogtepunt op zijn twaalfde, derde van Nederland onder de 15 jaar.

Daar kwam nog bij mijn liefde voor dieren.
Had zelf twee honden en een kat, die een grote rol in mijn leven kregen na mijn scheiding.
Ze waren altijd reuzeblij, als ik thuis kwam van mijn werk in een leeg huis.

Toen ik Sietze ontmoette had ik nog steeds geen kaas gegeten van “die duivensport” waar hij zo vol van zat.
Maar nadat ik een paar keer samen met hem op de duiven had zitten wachten bij thuiskomst van een vlucht, en de verzorging van “zijn”duiven overnam, werd ook ik besmet met “het duivenvirus”.

Denk dat het een combinatie is van dierenliefde en sportermentaliteit?
En dat is in deze duivensport prima te combineren.
Ik geniet dagelijks van de omgang en mijn speciale band met de duiven, en kan niet wachten tot het vliegseizoen weer begint.

Sinds januari 2008 zijn het officieel “onze duiven” geworden, en vliegen we in combinatie Schaafsma/Hiemstra.